Mijn vader heet Willem. Hij is 77 jaar. Als je hem zoekt, zit hij in de schuur. Je ziet de vuurspetters al. En als je naar zijn schuur gaat... staat hij te lassen. Hij begon jaren terug met het maken van vuurkorven voor familie en vrienden, een leuke bezigheid als je “een doener” bent, maar wel een lichamelijke beperking hebt... De beroerte die hij op zijn 49ste kreeg heeft zijn rechterkant beschadigd, maar gelukkig zijn doorzettingsvermogen niet. Er kwam een kachel en een radio in de schuur, en Willem ging verder met lassen. Naast vuurkorven werden er ook andere dingen gemaakt, het plezier groeide en de modellen ook. Staaldraad, ijzer en hout bleken een goeie combinatie. Ikzelf werd ook enthousiast en begon spontaan verschillende dingen te ontwerpen. Anders dan mijn vader gewend was begon hij aan mijn ideeën. Ik hielp hem geregeld in zijn schuur, en dat werkte goed. Zo is langzaam het idee ontstaan om samen te starten met een bedrijfje.

En daar staan we dan... samen aan het begin. Ik bedenk de vorm en de functie van een ontwerp, mijn vader kijkt hoe we het gaan maken en dan gaan we samen aan de slag. Hij doet het laswerk en ik assisteer. De meeste modellen die we inmiddels bedacht hebben zijn bedoeld als accessoire in huis, als gebruiks voorwerp of object. Als kind bedacht ik al van alles. Mijn tienerkamer hing vol met zelfgemaakte dingen en knipsels uit de nieuwste mode -en interieurbladen. Ik veranderde mijn kamer het liefst elke week. Dat doe ik nog steeds ook bij mijn familie. Het zit gewoon in mij, een soort voelsprieten noem ik het. Mijn oog valt automatisch op mooie vormen, kleuren en combinaties daarvan. Onze verhuizingen, met daarbij fikse verbouwingen, heeft mij mede naar dit idee geleid. Een mooi proces. Van hoofdzakelijk restanten ijzer maken we een verfijnd ambachtelijk product waar nooit twee precies hetzelfde kunnen zijn. We werken graag met fijn rond ijzer dat net-niet recht is maar juist wat wiebelig en een beetje krom. De lasnaden mogen gezien worden, want het is handwerk. Het ontwerp heeft altijd een mooi detail en een uitstraling die sober, simpel en verfijnd oogt.

Ik ben trots op mijn vader, hij is handig, geduldig en denkt mee. Heel trots, omdat hij altijd zo doorgezet heeft. Voor hem is dit een soort bewegings-therapie en voor mij een manier om mijn creativiteit te uiten. Bovendien worden we er allebei hartstikke blij van! We blijken goed te kunnen samenwerken en het is echt leuk in de schuur! Vader en dochter, samen aan de slag, hoe bijzonder! We werken, zingen, lachen en beginnen steeds aan iets nieuws. Een kruk, bijzettafel, lamp of schaal... we bedenken van alles. En als het een keer niet goed uitpakt beginnen we gewoon weer opnieuw!